Zdecydowanie tak.

Trauma psychiczna to nie tylko śmierć bliskiej osoby, poważny wypadek czy bycie ofiara przemocy. Na liście stresujących wydarzeń życiowych znajduje się również: „zmiana w zakresie kontaktów rodzinnych”, co charakterystyczne jest dla sytuacji odebrania dziecka rodzicom. Taka sytuacja najczęściej równa się też w skutkach przemocy psychicznej nad tym dzieckiem, o czym coraz głośniej mówi Fundacja For Their Kids, planująca stworzenie Ogólnopolskiego ośrodka Leczenia Traum Psychicznych u Dzieci i Dorosłych w Pyskowicach. 

Z traumą wiąże się wiele konsekwencji emocjonalnych, psychicznych, nazywanych stresem pourazowym PTSD.

Objawy stresu pourazowego u dzieci występują do 3 miesięcy po urazie i polegają na:

  • wyczekiwaniu na złe wydarzenie – stan gotowości,
  • unikaniu sytuacji kojarzących się z negatywnym doświadczeniem,
  • nadmiernej reakcji na bodźce,
  • wzroście napięcia, drażliwości,
  • natrętnych wyobrażeniach negatywnego zdarzenia,
  • koszmarach sennych o tematyce dotyczącej zdarzenia [25].

Aby móc potwierdzić moją odpowiedz na pytanie z tematu artykułu, zaznaczyć chcę, iż badania naukowców wskazują na fakt, że dzieci oddzielone nagle od rodziców, posiadają powyższe objawy stresu pourazowego związanego z traumatyczną utrata bliskiej osoby, przez co jestem skłonna twierdzić, iż oddzielenie dziecka od rodzica bądz rodziców jest dla tego dziecka poważną traumą psychiczną.

Na skutek takiej rozłąki dziecko traci kontakt z bliską osobą, która była dla niego dotychczas ostoją, osobą zaufaną, na któtrej to dziecko mogło polegać, dzieliło z nią codzienność, przyzwyczaiło się do obecności tej osoby z rana po otwarciu oczu czy wieczorem przed snem. Sytuacja taka stawia dziecko w sytuacji bez wyjścia, gdzie staje się ono bezsilne, nie posiada możliwości wpływania na ta sytuację, zmieniania jej. Emocje związane z bezsilnością i bezradnością, złością i gniewiem związanym z brakiem zgody na ta sytuację, kumulują się w dziecku i powoduja powstawanie poważnym objawów psychosomatycznych, które również wskazuja na stres pourazowy.

Bezpośrednim efektem oddzielenia dziecka (zwłaszcza) od matki i środowiska rodzinnego są głęboki ból i udręczenie psychiczne, które dzieci manifestują zachowaniem, np. płaczem, gwałtownymi i gniewnymi protestami, brakiem akceptacji w stosunku do opiekunów. Po tej fazie protestu, która może trwać od kilku godzin do kilku dni, zachowanie dziecka zaczyna wyrażać wzrastającą utratę nadziei na połączenie z matką: jego aktywność fizyczna maleje, wydaje się być zamknięte w sobie i bierne. W następnej fazie dziecko powoli interesuje się otoczeniem, przestaje się buntować, może nawet szukać towarzystwa. Jeśli dziecko odwiedzi rodzic, nie okazuje ono radości z tego powodu.

Moje osobiste doświadczenia życiowe, praca z podopiecznymi, treści ktorych nauczono mnie na studiach psychologicznych pozwalają mi w pełni uznać oddzielenie dziecka od rodzica poważną traumą psychiczną dla tego dziecka.

Dodać pragnę, że takie wydarzenie jest też trauma dla tego rodzica, o czym niestety bardzo czesto się zapomina, zostawiając rodzica – i dziecko – bez dalszej opieki psychologicznej czy terapeutycznej.

>>Posiadasz podobne doświadczenia zyciowe? Temat traumy psychicznej nie jest Ci obcy? Napisz do nas, aby i Twoja historia mogła stać się pomocą dla innych ofiar przemocy>>>

 

E: pomoc@PsychoKompot.pl

Facebook: PsychoKompot

www.PsychoKompot.pl