Trichotillomanianiepohamowane wyrywanie włosów – zaburzenie psychiczne objawiające się patologicznym, niekiedy niekontrolowanym, wyrywaniem sobie włosów przez chorego.

Trichotillomania polega na uporczywym i powtarzalnym wyrywaniu sobie włosów, najczęściej ze skóry głowy (i z największą intensywnością), dalej z brwi, rzadziej zaś z rzęs, okolicy łonowej, twarzy i reszty ciała. Dzieci do 6 lat zazwyczaj ograniczają się do skóry głowy. Osoby cierpiące na to zaburzenie starają się zatrzymać bądź zredukować wyrywanie włosów. Po wyrwaniu sobie włosów może pojawić się uczucie ulgi, ale nie zawsze. Pacjenci różnią się też między sobą świadomością swojego zachowania. W rezultacie powtarzania czynności wyrywania włosów osoba cierpiąca na to zaburzenie traci włosy, niekiedy w znacznym stopniu. Pojawiają się konflikty interpersonalne i izolacja społeczna. Spada produktywność pracy, zniszczeniu ulega życie rodzinne, maleje aktywność, w tym związana ze sportem. W przypadku zjadania włosów mogą pojawić się zaburzenia żołądkowo-jelitowe. Mogą pojawić się zaburzenia regulacji afektu, napięcia. Istnieje dysocjacyjny typ trichotillomanii, w którym cierpiąca nań osoba wyrywa sobie włosy, będąc w przypominającym trans stanie dysocjacyjnym. Lochner i współpracownicy badali z występowanie wśród pacjentów z trichotillomanią (32 osoby) bądź OCD zaburzeń dysocjacyjnych. Znaleźli je u 18,8% osób cierpiących na trichotillomanię. Wykazali też ich związek z przeżytym w dzieciństwie urazem psychicznym. Osoby takie częściej wykazywały też kleptomanię i zaburzenie depersonalizacyjne. 


                                                                         

Określone geny mogą zwiększać prawdopodobieństwo kompulsywnego wyrywania włosów, nazywanego trichotillomanią. Zaburzenie dotyczy od 3 do 5 procent populacji. U osób z trichotillomanią występuje znaczna utrata włosów, a nawet łyse placki. Towarzyszy ona różnym zaburzeniom psychicznym, takim jak zespół Tourette\’a, depresja, lęk czy zaburzenia obsesyjno-kompulsywne.

 

Jak do tej pory, nie ma specyficznej metody leczenia trichotillomanii. Niekiedy skutkują leki antydepresyjne i przeciwlękowe.

Uważa się, że za trichotillomanię odpowiada nadaktywność układu serotoninergicznego. Odnotowuje się podwyższony poziom 5HIAA (kwasu 5-hydroksyindolooctowego). Zaburzenie może się pojawić w każdym wieku. Małe dzieci przechodzą je łagodniej. Pojawiają się dodatkowe symptomy, np. zachowania regresywne (m.in. moczenie nocne), a także koszmary senne. Przed 5. rokiem życia częściej chorują chłopcy, później dziewczynki oraz kobiety. Uważa się, że u dzieci trichotillomania jest przejawem lęku, tak jak ssanie kciuka czy obgryzanie paznokci. Włosy są wyrywane z dowolnych części ciała, najczęściej jednak z głowy, brwi, rzęs, przedramienia oraz owłosienia okołoodbytniczego i łonowego. Wyrywanie przyjmuje postać krótkiej czynności lub wielogodzinnego „procederu”. Po usunięciu włosy są rolowane, łamane, żute czy zjadane. Czasem wyrywanie łączy się z sytuacją stresową, ale zdarzają się osoby usuwające włosy w sytuacji odprężenia, na przykład podczas oglądania telewizji. Ponieważ trichotillomania jest traktowana jak zaburzenie kompulsywne, wyrywaniu towarzyszy uczucie ulgi, a zaprzestanie wyrywania wzmaga napięcie.

>>Zaburzenia odżywiania a nerwica, insulinooporność, tarczyca i trzustka>>>

>>Odbierz darmowe opakowanie witamin na porost włosów tutaj>>>