Choroba afektywna dwubiegunowa (CHAD), nazywana do niedawna psychozą maniakalno – depresyjną lub cyklofrenią, nie jest chorobą o jednorodnym obrazie. Klasyczna CHAD dotyczy około 1-1,5% populacji. Jeżeli jednak uwzględnimy zaburzenia w istotny sposób podobne, nie spełniające jednak ostrych kryteriów CHAD, otrzymamy wartość sięgającą w niektórych badaniach 8-10%.

Choroba afektywna dwubiegunowa przeważnie zaczyna się pomiędzy 20 a 30 rokiem życia. U części chorób pierwszy epizod pojawia się wcześniej.

Przedłużający się stres, wymuszona bezsenność, brak organizacji rytmu dobowego, mogą się przyczyniać do powstawania epizodów – zarówno depresyjnych, jak i maniakalnych.

Na poziomie ośrodkowego układu nerwowego przyczyną CHAD są zaburzenia neuroprzekaźnictwa (można to powiązać z hipotezą obecności defektów w materiale genetycznym). Istnieje kilka teorii na ten temat..

  • CHAD powstaje przy wysokim lub niskim poziomie jednego z 3 neuroprzekaźników (serotonina, noradrenalina, dopamina);
  • Nieistotny jest poziom danego neuroprzekaźnika, tylko stan równowagi pomiędzy nimi. Przy zaburzeniu równowagi powstaje choroba afektywna dwubiegunowa.
  • Przyczyna tkwi nie w samych neuroprzekaźnikach, a raczej na wrażliwości komórek nerwowych na nie (na poziomie receptora)

Przy obecnym poziomie wiedzy najbardziej prawdopodobna jest teoria łącząca czynniki genetyczne (objawiająca się zmianami w układzie nerwowym) i środowiskowe.

U znacznej części chorych CHAD ma istotny wpływ na wszystkie aspekty funkcjonowania. Na poziomie życia rodzinnego istnieje duże prawdopodobieństwo rozwodu z powodu następstw stanów maniakalnych (problemy finansowe, zdrady, przemoc) oraz depresyjnych (trudności w wywiązywaniu się z roli partnera, ojca). Na poziomie zawodowym również istnieje wiele przeszkód – w stanie maniakalnym przy braku krytycyzmu łatwo o błędy, które mogą rzutować na pracę, w depresji trudno wywiązywać się z obowiązków zawodowych. Warto również wspomnieć o konsekwencjach zdrowotnych – nadużywanie alkoholu, przygodne kontakty seksualne mogą mieć zdecydowanie negatywny wpływ na ciało. Osobnym tematem są samobójstwa – pacjenci cierpiący na CHAD próby samobójcze podejmują częściej niż osoby chorujące na depresję. Szczególnie dużym zagrożeniem są wspomniane epizody mieszane.

Mimo, że CHAD potrafi dezorganizować funkcjonowanie, ostatnie kilkadziesiąt lat daje narzędzia do skutecznego leczenia lub złagodzenia przebiegu. Więcej informacji o leczeniu można znaleźć w dziale temu poświęconym.

Chcesz usykać pomoc? Napisz do nas >>> pomoc@psychokompot.pl