Cechy rodziny anorektycznej:

    • usidlenie, które polega na tym, że granice między członkami rodziny ulegają zatarciu, problemy jednego z członków rodziny stają się problemami pozostałych, rodzice często żyją sukcesami własnych dzieci, wywierają większą presję na sukcesy np. w szkole, oczekiwania względem dzieci są zawyżone, nierealne, przez co stres związany z porażkami jest dużo większy – anoreksja jako pole do osiągania sukcesów, przejęcie kontroli nad własnym życiem;
    • nadopiekuńczość wynikająca z poczucia obowiązku, przy jednoczesnym braku bliskości, rodzina taka jest zamknięta na świat zewnętrzny, chroniąc dzieci przed złem wszelakim, przez co dorastanie dzieci wiąże się z dodatkowymi stresami i problemami, dzieci są nadmiernie zależne od rodziców, a ich separacja od rodziny, która jest normalnym aspektem dorosłości, zostaje zaburzona – anoreksja daje poczucie kontroli, uniezależnienia się od rodziców;
    • mocno nakreślona granica między rodziną, a resztą świata, który jest dodatkowo demonizowany, rodzina jest postawiona na nierealnym piedestale, wychowanie dzieci w poczuciu obowiązku wobec rodziny, podkreślanie, że wszelkie niepowodzenia, porażki i występki godzą przede wszystkim w dobro rodziny – anoreksja z jednej strony jest wyrazem buntu, a z drugiej głodzenie się może być używane jako rodzaj kary;
    • powtarzający się w rodzinie element poświęcania się dla dobra rodziny np. kosztem rezygnacji z własnych aspiracji – anorektyczne zachowania jako sposób na poświęcanie się;
    • brak elastyczności, trudne akceptowanie naturalnych zmian takich jak np. dojrzewanie i dorastanie dzieci, rodzina skrępowana zasadami, rytuałami obejmującymi także sposób spożywania posiłków (np. celebrowanie rodzinnych obiadów), postrzegania zmian jako zła, problemy z radzeniem sobie ze stresującymi, losowymi wypadkami – anoreksja jako sposób na radzenie sobie z emocjami;
    • unikanie konfliktów w myśl zasady, że jeżeli problem nie jest nazwany po imieniu, to nie istnieje, problemy rodzinne są często bagatelizowane, a harmonia rodzinna jest najwyższym dobrem – ten aspekt ma silne znaczenie czynnik podtrzymujący chorobę, rodzina w milczeniu przyzwala na zaburzone jedzenie anorektyczki dając jej komfort i nie zmuszając do podjęcia leczenia;
    • problemy małżeńskie rodziców nie są rozwiązywane wprost, a dzieci stają się sojusznikami jednego z rodziców w utajonej walce – anoreksja w rodzinie powoduje, że inne problemy schodzą na dalszy plan, staje się tematem zastępczym, dając złudne poczucie harmonii;
    • poczucie rodzinnej sprawiedliwości, które nakazuje rodzicom jednakowo kochać i traktować wszystkie dzieci, ponieważ w rzeczywistości nie jest to możliwe, dzieci obserwują dysonans między deklaracjami, a faktycznym zachowaniem rodziców – anoreksja jako sposób na znalezienie się w centrum uwagi.

Udział rodziny w powstawaniu anoreksji i innych zaburzeń odżywiania jest problemem kontrowersyjnym. Aż do początku lat 80-tych, kiedy to nastąpił gwałtowny wzrost zainteresowania problemem anoreksji przez środowiska naukowe i media, funkcjonował pogląd, że to środowisko rodzinne jest głównym, o ile nie jedynym czynnikiem powodującym anoreksję. Obecnie obserwuje się tendencję odwrotną – poszukiwanie przyczyn zaburzeń odżywiania w sferze biologicznej, wraz z wykluczeniem wpływu rodziców jako potencjalnego czynnika kształtującego chorobę. To nowoczesne podejście do problemu anoreksji ma na pewno jedną zaletę – nie powoduje w rodzicach anorektyczek poczucia winy uniemożliwiającego im aktywny udział w terapii.

Opracowane przez anoreksja.mam-efke.pl