Następne święto, trochę mniej popularne, które zostało skopiowane z pogańskiego święta Imbolc. Jest to szczególne święto w kalendarzu świąt pogańskich, ponieważ wierzono, że w tym dniu odchodzi bogini zimy Cailleach a na jej miejsce przychodzi bogini Brigidh – opiekunka wiosny, urodzajów, fauny i flory. Podczas Imbolcu czczono światło, Dziewannę oraz Peruna, było ono świętowaniem zwycięstwa światła nad ciemnością. Palono świecę gromnicę, a jej nazwa wzięła się prawdopodobnie z gromów rzucanych właśnie przez Peruna (choć mogło też chodzić o coś ogromnego, groźnego, wielkiego), wznoszono modły do Peruna o pogodę i urodzaj a przede wszystkim o nadejście wiosny. Zapalona gromnica chroniła przed uderzeniem pioruna i niełaską.

Do chrześcijaństwa to święto przeszło jako Święto Matki Boskiej Gromnicznej, a historia tego święta jest dość niejasna, a przynajmniej palenie świecy. Matki Boskiej Gromnicznej to upamiętnienie ofiarowania Jezusa Chrystusa w Świątyni, kojarzone też z rytualnym oczyszczeniem a nazwa święta mówi o oczekiwaniu na wiosnę z jej pierwszymi burzami. Zapalano w kościele świece – a jakże – gromnice. Gdy była burza, świeca miała się palić i miała być stawiana w oknie aby chronić przed skutkami burzy. Istnieje także kilka legend jak na przykład, o tym, że podpalano dzieciom włosy z czterech stron świata aby nie bały się burz i … wilków. Aby zapewnić sobie dobre zbiory, podczas święcenia świeca musiała być przewiązana lnem, nad drzwiami dymem z gromnicy robiono znak krzyża, aby zło do domu nie weszło, innym razem jeszcze palono tyle gromnic, ile członków rodziny.

Jednakże, chyba najpopularniejsza jest chyba legenda związana z wilkiem. Matka Boska Gromniczna miała spotkać w zimną lutową noc wilka, który ją śledził, a który był celem polowania chłopów. Chłopi, spotykając na swej drodze Matkę, zapytali czy nie widziała gdzieś wilka, gdzie ta odpowiedziała przecząco chroniąc wilczę pod płaszczem. Chłopom poleciła szukać wilka we własnych serach i odesłała ich do domu. Wierzono od tamtej pory że Matka Boska i jej gromnica, chroni przed wilkami. Widoczne tutaj jest ścisłe połączenie z Dziewanną właśnie, ponieważ i ona, i Matka Boska były kojarzone z ogniem, psami-wilkowatymi, oraz z gałązką świerkową. Wygląda na to, że mamy tutaj jedną osobę, pod dwoma nazwami- Matka Boska, oraz Dziewanna.

 

I. Inanna